UitagendaCultureel Platform
Sinds 31 januari tweeduizend en 8 is Maria van de Looverbosch de 1ste dorpsdichteres van de gemeente Houten. Haar opdracht is om gevraagd en ongevraagd gedichten en teksten te schrijven die te maken hebben met, of die slaan op allerlei gebeurtenissen en situaties in Houten, Schalkwijk, Tull en ’t Waal en ’t Goy Op deze pagina kunt u gedichten en teksten van haar hand lezen. In de loop van december komt er in Houten een bundel uit met werk van de 1ste dorpsdichteres

Maart 2010

Eens ging om de zon, zoals zij zei

mijn tante Narrie naar Australië.

Nu komt ze terug, totaal verbrand,

in een urn….

April 2010   

Kouder dan ijs

 

Vaak denk ik terug in deze dagen aan de weg

over de dijk die mij naar Schalkwijk bracht.

We stopten voor het huis, de villa BerMarAnCo

en ik wist meteen: hier ga ik wonen!

 

Nu de weilanden rond Houten volgebouwd zijn

verlang ik naar de tijd dat ik heimwee had

en mevrouw Blom ’s-middags thee schonk

met die zorgvuldige aandacht die alles bijzonder maakt.

 

Daarom wilde ik gaan schrijven voor de mensen hier!

 

Je moet dit goede leven meegemaakt hebben

om te weten hoe pijnlijk het is

als de wereld om je heen leeg wordt

door onverschilligheid, onzorgvuldigheid en onbenul.

 

Volk uit de stad kwam zonder te groeten

snijdend kouder dan de ijswind

die blies in de winters dat ik met de bus

en niet op de fiets naar Utrecht reed.

 

Vaak denk ik terug in deze dagen aan de dag

dat ik wilde gaan schrijven voor de mensen hier.

 

Mijn handen zijn bevroren.

 

Soms tref ik nog iemand die kijkt met glans in de ogen.

Een kind, of die warme bakker uit Leersum die alleen zijn naam

tegen heeft en die vrouw uit ’n warm land die zonder veel

inkomsten altijd gul en gastvrij is. Maar vaker gebeurt het

dat mensen mensen niet meer zien en de ander is vervangen

door 3 t.v.’s, 2 p.c.’s en zeker 1 auto pal voor de deur en niet

op de parkeerplaats om de hoek, want dat is te ver.

 

Ze hebben geen tijd. En meer nog is het: steeds meer geld

en toch steeds armer. Altijd werken of naar de winkel.

Te moe, te leeg. Als het hart niet klopt is er geen leven

en is er  warmte kouder dan ijs.

De nieuwe eeuw is begonnen.

 

Wij leven nog. Maar in een kil beton; een mal van domme commercie

hervormt ons en zij die iets willen zeggen, moeten bekoren

met dat wat de leegte wil horen. Maar zaag geen oude bomen om!

 

Zo mooi kan ik al niet meer schrijven want de pijn schreeuwt door

afschuw om zoveel onbenul. - Nee, ik ben niet boos, ik ben verbijsterd.-

Geen gedichten meer. De oude bomen zijn omgezaagd.

Maken de letters nog wat uit die ik voeg in zorgvuldig gekozen woorden?

Ik ben niet groen meer. Het blad is vol

en valt gevuld met afvalstoffen in de herfst gekleurd rood en geel.

 

In Houten zou ik graag de bomen benijden en zien hoe alles kan groeien

terwijl de bladeren zuurstof schenken overdag, ook aan benauwde mensen

die niets meer weten van gezamenlijkheid. Het is veronachtzaamd, vergeten, dat leven dat ademt door het loof.

 

De nieuwe eeuw is begonnen.

 

Maria van de Looverbosch

h.t. dorpsdichteres

Zitplaats voor een onzichtbare vrouw
 
Dit is een zitplaats
voor een onzichtbare vrouw
die niemand ziet want zij zit
voor de televisie.
Zij volgt een soap
daardoor wordt zij
niet meer gezien. 

Dit is een zitplaats
voor de vrouw die de was doet;
voor de boerin die vroeger hier
de was hing aan de lijn
het prikkeldraad om het weiland
onzichtbaar.
Als er maar op tijd schone kleren
in de kast liggen, gestreken ook.  

Het weiland dat hier was,
de hemel het theater
van de wolken,
die het mooist waren
als ze aan de horizon raakten
aan het eindeloze groen.
Een prachtig vergezicht
niemand te zien en ieder  mens *
dat je zag, zag je!
Hoe anders is dat nu!
* Gelezen volgens de Brabantse vervoeging: ieder mens is dan een vrouw (iedere mens is een man) 

Wie zijn er hier gezien
en willen nog kijken
naar de anderen?
Of is het hierde
speelplaats bij de kleuterschool
met jongetjes die spelen
dat zij belangrijk zijn?
Ik kijk dan liever naar de lucht.
Daar hangt een fikse bui.
Als ik hard doorfiets red ik het nog net
en ben ‘k in Schalkwijk
voordat de eerste druppels vallen.
Daar kan ik dan uitkijken
over de weilanden
en het prachtige wolkenschouwspel
daarboven zien
en de mensen groeten mij daar. I
k ken ze en ik zie ze graag.
Daar hebben ze deze stoel nog niet nodig.
U mag hem hier houden
in het theater
om te denken aan het weiland
de luchten en de mensen
die u niet meer ziet. 
 
Maria van de Looverbosch
dochter van Jet Mosman
H.T. dorpsdichteres


 

Nog steeds….

Nog steeds hoor ik vrouwen zeggen

als het over Internationale Vrouwendag gaat:

Maar ik zou niet zonder mannen willen.

Nog steeds antwoord ik dan:

Daar gaat het toch niet over,

het gaat toch niet over met of zonder mannen!

Nog steeds gaat het om hoe het vrouwen gaat,

om dat wat goed is voor vrouwen

Het gaat om een beter leven voor alle vrouwen.

Maria van de Looverbosch

1ste dorpsdichteres der gemeente Houten

 

TE ZOT, TE ZAT!

 

Ooit vierde Schalkwijk Carnaval,

Met z’n al, met z’n al, met z’n al!

Heel het dorp genoot van ’t vrolijk samen,

Iedere echte Platneus zal dat beamen.

De Pronkzitting was een prachtig feest,

Maar die mooie tijd lijkt nu geweest.

 

Want tot last van heel het dorp

Is de drankzucht van de laatste worp

Enkel hun dorst naar ik-heid lessen

Waarmee ze grof de sfeer verpesten

Met gebral, met gebral, met gebral!

Vernielen ze meer dan Carnaval.

 

Zal Schalkwijk dit geweld gaan keren

Door haar jongeren fatsoen te leren?

Of was dit het einde van Carnaval?

’t Is te mal,’t is te mal, ’t is te mal!

Dan wordt hierdoor ook vernield,

Dat wat Schalkwijk’s geest bezielt!

 

Maria van de Looverbosch

 

De HOUTEN Verbinding

In Houten leeft het onvoltooide heden
samen met ’t fruitdorp uit het verleden
in een band met de dorpen langs de dijk
Dat geeft deze gemeente een ruimere kijk


Het platteland voor stadse mensen
een nieuw huis naar dorpse wensen
De volkscultuur van wafels bakken
samen met: in de kroeg een pilsje pakken 

En zeker, er waren tegenstrijdigheden
Katholiek en Protestant in het verleden
Maar ook nu, dat valt niet te ontkennen
moet men aan elkaars manieren wennen 

Maak van uzelf geen Houten Klaas
noem ’n andere volksaard niet te snel: dwaas
Een plaats als Houten leeft van combineren
Van andere culturen kan iedereen wat leren 

Het nieuwe moet nu de traditie nog vinden
en dan samen strikken en verbinden
Dat kan door vertrouwen, kunst en cultuur

Diè HOUTEN verbinding doorstaat ieder vuur!

 Ter gelegenheid van de plaatsing van de lang verwachte en beloofde plaquette bij het beeld van de wasvrouw op de Brink in Schalkwijk op 23 september '9. (Andere spreken van: de poetsvrouw, vanwege haar houding.) 

VOOR DE WASVROUWEN. 

Deze plek langs de Wetering
schreef dit gedicht:. De beelden 
hier dagelijks zichtbaar. Ongezien.
al het werk dat geen aanzien had.
Maar wit moesten de overhemden,
gesteven de boorden op de foto’s.
Ze zijn in lades en kasten gelegd.
Steeds maar door gaf deze plek
beelden. Langs het water, de treurwilg
die hier staat. De treurwilg die hier stond.
Vergezicht tot halverwege de Lek.
De schuiten die hier keerden.
De kinderen die hier visten,
of in het water fietsten en mensen 
die keken met hun hart op deze plek,
waar de wereld ademt. Maar ook de boer
die zei dat een paardenmond en
een vrouwenhand nooit stil mochten staan.
Verderop wordt de Wetering smaller.
Daar is het kaaspakhuis, maar hier
spoelden Cathrien den Hartog,
Coba van Wijk en Rie Rijksen
haar was. Lambertha Uyttewaal
kocht aan de overkant haar schoenen,
waar Truus de Baas was.
Al die beelden zijn hier nu
samen gekomen in een beeld
zichtbaar om gezien te wordenen
om naar te kijken;
DE WASVROUW.